Cytaty & Wiersze
1. . . . . .
"Nie bój się cieni.One świadczą o tym ,że gdzieś jest światło"
Oscar Wilde
2. . . . . .
"Przyjaciele są jak ciche anioły ,które podnoszą nas,kiedy nasze skrzydła zapomną jak latać"
Antoine de Saint-Exupéry
3. . . . . .
Wiele, o wiele już temu lat,
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi,
Żyła dziewczyna jak wonny kwiat,
Imię jej było Annabel Lee.
Jam w tym dziewczęciu miał cały świat,
A sam znów światem byłem jej.
Oboje dziećmi byliśmy tam
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi;
Lecz jak my się kochali, snadź nie kocha Bóg sam,
Ja i moja Annabel Lee.
Taką miłością, że z niebieskich bram
Seraf zazdrościł mnie i jej.
I to był powód, że, ach! dawno już,
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi
Wiatr zawiał z chmury i pęd wściekły burz
Uniósł piękną Annabel Lee,
Że jej niebieski krewny, anioł-stróż,
Przyszedł i zabrał ją mi,
Aby ją zamknąć w grób na wieki już –
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi.
Anioł, co w pół tak szczęśliwe wiódł dnie,
Zazdrościł szczęścia mnie i jej –
Tak! to był powód (jak każdy to wie)
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi
Że wiatr przeleciał w ciemnej nocy mgle,
Porywając, zabijając moją Annabel Lee.
Lecz uczuć naszych nie przemogło nic,
I wielu starszych ode mnie i jej,
Wielu mądrzejszych – kochało snadź mniej;
Ani niebieskie duchy jasnych lic,
Ani szatan pod morzem, co grzmi,
Nie oddalą śmierci falą mej duszy od jej –
Mojej pięknej Annabel Lee.
Księżyc błyśnie zza mgły – wnet oblegną mnie sny
O mojej pięknej Annabel Lee;
Gwiazd rozświecą się skry – z nich mi jasny wzrok lśni
Mojej pięknej Annabel Lee.
Co noc czuwam tak tam, przy jej boku wciąż trwam –
Mej błogiej, mej drogiej, którą jedną tu znam –
Na brzegu, gdzie ocean grzmi,
Na jej grobie nad morzem, co grzmi.
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi,
Żyła dziewczyna jak wonny kwiat,
Imię jej było Annabel Lee.
Jam w tym dziewczęciu miał cały świat,
A sam znów światem byłem jej.
Oboje dziećmi byliśmy tam
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi;
Lecz jak my się kochali, snadź nie kocha Bóg sam,
Ja i moja Annabel Lee.
Taką miłością, że z niebieskich bram
Seraf zazdrościł mnie i jej.
I to był powód, że, ach! dawno już,
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi
Wiatr zawiał z chmury i pęd wściekły burz
Uniósł piękną Annabel Lee,
Że jej niebieski krewny, anioł-stróż,
Przyszedł i zabrał ją mi,
Aby ją zamknąć w grób na wieki już –
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi.
Anioł, co w pół tak szczęśliwe wiódł dnie,
Zazdrościł szczęścia mnie i jej –
Tak! to był powód (jak każdy to wie)
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi
Że wiatr przeleciał w ciemnej nocy mgle,
Porywając, zabijając moją Annabel Lee.
Lecz uczuć naszych nie przemogło nic,
I wielu starszych ode mnie i jej,
Wielu mądrzejszych – kochało snadź mniej;
Ani niebieskie duchy jasnych lic,
Ani szatan pod morzem, co grzmi,
Nie oddalą śmierci falą mej duszy od jej –
Mojej pięknej Annabel Lee.
Księżyc błyśnie zza mgły – wnet oblegną mnie sny
O mojej pięknej Annabel Lee;
Gwiazd rozświecą się skry – z nich mi jasny wzrok lśni
Mojej pięknej Annabel Lee.
Co noc czuwam tak tam, przy jej boku wciąż trwam –
Mej błogiej, mej drogiej, którą jedną tu znam –
Na brzegu, gdzie ocean grzmi,
Na jej grobie nad morzem, co grzmi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Chętnie usłyszę twoje zdanie na temat mojego bloga ,czy też posta .Mam nadzieję ,że Ci się spodobało,a jeżeli nie ,to nie wstydź się komentować .Pamiętaj ,że każdy ma prawo do własnego zdania :)